Przejdź do głównej treści Przejdź do wyszukiwarki

Koronawirus Pomoc

Informujemy, że Poradnia uruchomiła telefoniczne dyżury

pomocy psychologicznej i pedagogicznej

dla uczniów i rodziców poszukujących wsparcia

w związku z aktualną sytuacją pandemii.

Dyżur jest realizowany pod numerem telefonu 71 3853002

poniedziałek - 10.00 - 12.00

wtorek     -    10.00 - 12.00

środa       -    14.00 - 16.00

czwartek    -  14.00 - 16.00

piątek        -   10.00- 12.00

Zapraszamy.

 

 

Pracownicy Poradni Psychologiczo-Pedagogicznej oferują bezpłatną pomoc wszystkim osobom, którym trudno funkcjonować w obecnej sytuacji pandemii SARS-COVID 19.

Zachęcamy wszystkie osoby: przebywające w kwarantannie, zaangażowane bezpośrednio w działania z zagrożeniem koronawirusem, członków personelu medycznego, wszystkich, którzy przeżywają kryzys psychiczny objawiający się nasilonym lękiem i niepokojem, zaburzeniami snu czy obniżonym nastrojem, osoby, które tracą poczucie bezpieczeństwa, boja się o swoją przyszłość, utratę pracy, źle znoszą sytuację odosobnienia, rodziców, dla których własna aktywność zawodowa stała się trudna, dzieci i młodzież, które zostały pozbawione własnej codziennej aktywności, spotkań z rówieśnikami, dzieci i młodzież mająca problem z nauką zdalną, którym trudno sprostać wymaganiom realizowanym w obecnej formie.

Nasz Zespół stanowi wykwalifikowaną i doświadczoną kadrę w udzielaniu pomocy psychologicznej, psychoterapii, pomocy pedagogicznej i logopedycznej.

Korzystając z naszych umiejętności pragniemy w trudnym czasie pandemii nieść pomoc wszystkim osobom potrzebującym wsparcia i pomocy w Gminie i Mieście Żmigrodu oraz w Gminie i Mieście Prusice.

Przed konsultacją prosimy o podanie imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania.

 

 

Szanowni Państwo Informujemy, że przyjmujemy wnioski.

Obecnie możliwe jest wykonanie diagnoz specjalistycznych stacjonarnie niezbędnych do wydania orzeczeń /opinii dla potrzeb rekrutacji.

Prosimy o kontakt telefoniczny lub drogą elektroniczną.

Informacje dla rodziców i pracowników Poradni Psychologiczno‑Pedagogicznej w Żmigrodzie

1. Dzień przed badaniem przeprowadzony zostaje telefonicznie wywiad dotyczący stanu zdrowia dziecka.

2. Przy wejściu do placówki obowiązkowa jest dezynfekcja rąk oraz mierzenie temperatury ciała.

3. Dzieci z objawami chorobowymi nie będą przyjmowane.

4. Dziecko przychodzi do Poradni z 1 opiekunem.

5. Dziecko nie może przynosić do Poradni picia, jedzenie i innych przedmiotów.

6. Zaleca się, aby przychodzić punktualnie, aby unikać oczekiwania na korytarzu.

7. Dziecko z rodzicem zobowiązani są do zakrywania ust i nosa maseczką lub przyłbicą oraz mieć założone rękawiczki jednorazowe.

8. Rodzic zapewnia dziecku własne przybory szkolne: długopis, ołówek, gumka, kredki.

9. W celu zwiększenia bezpieczeństwa zmniejszona zostanie liczba przyjmowanych dzieci dziennie.

10. Czynności, które nie muszą być realizowane w budynku Poradni, będą prowadzone z wykorzystaniem metod i technik na odległość: wywiad rozwojowy, omówienie wyników, poradnictwo dla rodziców itp.

11. Po każdym badaniu gabinet będzie wietrzony, a miejsce pracy i przybory dezynfekowane.

12. W pierwszej kolejności będą realizowane wnioski związane z wydawaniem opinii w sprawie odroczenia od obowiązku szkolnego oraz wydawaniem orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego i nauczania indywidualnego.

13. Wnioski składane będą pocztą lub drogą elektroniczną.

 

PROCEDURY POSTĘPOWANIA DIAGNOSTYCZNEGO W PORADNI PSYCHOLOGICZNO – PEDAGOGICZNEJ W ŻMIGORDZIE

Wnioski na diagnozę analizują zespoły badające pod kątem zasadności, pilności, konieczności itp.

Pierwszeństwo mają wnioski dotyczące orzeczeń, opinii WWRD, oceny gotowości szkolnej lub inne – zgodnie z analizą specjalistów poradni.

Na diagnozę przyjmowane są dzieci zdrowe, nie objęte kwarantanną, nadzorem epidemicznym (informację uzyskujemy telefonicznie).

W momencie telefonicznego umawiania wizyty rodzic jest poinformowany o warunkach pracy w poradni w związku z Covid-19.

Do poradni przychodzi tylko jedno z rodziców i zabiera ze sobą tylko dziecko, które ma być badane.

Rodzic i dziecko przychodzą do poradni zaopatrzeni w środki ochrony indywidualnej -maseczka lub przyłbica i rękawiczki (rodzic), wchodząc do przedsionka poradni rodzic dezynfekuje ręce. Dziecko myje ręce.

Zgodnie ze stanowiskiem Głównego Inspektora Sanitarnego nie zaleca się stosowania środków dezynfekujących do rąk w stosunku do dzieci, zwłaszcza małych, do 4 roku życia.

Powyższe podyktowane jest obawą wystąpienia negatywnych skutków zdrowotnych u dzieci, w tym reakcji uczuleniowych.

Przy wejściu rodzica z dzieckiem do poradni wyznaczony pracownik, wyposażony w środki ochrony indywidualnej, tj. maseczkę lub przyłbicę oraz jednorazowe rękawiczki, wykona pomiar temperatury klientom termometrem bezdotykowym, który będzie dezynfekowany po każdym użyciu.

Gdy okaże się, że temperatura u dziecka i rodzica jest powyżej 37,3 stopni, nie będą podejmowane czynności diagnostyczne.

Dziecko umawiane na diagnozę powinno być zaopatrzone w środki ochrony indywidualnej tj. maseczkę lub przyłbicę.

W trakcie diagnozy lub terapii dzieci oraz pracownicy nie muszą być zaopatrzeni w jednorazowe rękawiczki.

Przed rozpoczęciem zajęć należy pamiętać o umyciu rąk wodą z mydłem.

Dziecko powinno mieć również własne przybory do pisania (ołówek, długopis, kredki), wodę do picia, chusteczki higieniczne.

Obowiązek zakrywania ust i nosa nie dotyczy: dziecka do ukończenia 4r. ż., osoby która nie może zakrywać ust lub nosa z powodu stanu zdrowia,

całościowych zaburzeń rozwoju, zaburzeń psychicznych, niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym,

znacznym lub głębokim lub osoby mającej trudności w samodzielnym zakryciu lub odkryciu ust.

Rodzic, opiekun w wyznaczonym pomieszczeniu wypełnia stosowne dokumenty własnym długopisem.

Rodzic zachowuje społeczny dystans wynoszący min. 2 m do osoby, która go obsługuje i jest wyposażony w środki ochrony indywidualnej.

Przed wejściem do gabinetu osoba badająca i dziecko są zobowiązani do dokładnego umycia rąk( w zależności od przypadku możliwa jest ich dezynfekcja).

Osoba przeprowadzająca badanie wyposażona jest w przyłbicę lub maseczkę, płyn dezynfekujący lub rękawiczki – można, ale nie trzeba stosować.

Badane dziecko przebywa przez czas badania w jednym gabinecie (diagności – psycholog, pedagog, logopeda- się zmieniają).

Z gabinetów usunięte są sprzęty i przedmioty, których nie da się skutecznie uprać lub zdezynfekować.

Diagnosta dba o sprawną i wydają wentylację podczas badania, zwiększa ilość przerw w pracy i stosuje dodatkowe środki zapewniające bezpieczeństwo

( np. patyczek do wskazywania, nakładki foliowe na pomoce papierowe).

Dziecko pozostaje ze specjalistą w gabinecie. Dopuszczalna jest obecność rodzica w przypadku dzieci małych, niepełnosprawnych, niesamodzielnych, wymagających opieki.

Rodzic zobowiązany jest do umycia i dezynfekcji rąk oraz musi byś wyposażony w środki ochrony indywidualnej.

Należy zachować jak największą możliwą odległość między osobą badającą a badanym(ok od 1,5 do 2 metrów).

W przypadku badania psychologicznego nie da się zachować dystansu większego niż ok 60 cm.

Jeżeli dziecko w trakcie badania manifestuje lub przejawia objawy choroby należy je bezzwłocznie przekazać oczekującemu rodzicowi.

Gabinety są odkażone i przygotowane do prowadzenia diagnozy. W tym celu przeprowadza się dezynfekcję biurka, klawiatury oraz tych narzędzi diagnostycznych, które można zdezynfekować, wietrzy się pomieszczenie, itd.

Narzędzia wykorzystywane w trakcie diagnozy lub terapii, powinny być regularnie czyszczone z użyciem detergentu lub dezynfekowane.

Jeśli nie ma takiej możliwości należy wycofać je z użytkowania lub zastąpić innymi. Klamki i poręcze są systematycznie odkażane.

W szczególnej higienie utrzymywane są ciągi komunikacyjne, sanitariaty oraz powierzchnie dotykowe.

Wniosek o wydanie opinii czy orzeczenia rodzic wypisuje w specjalnie przeznaczonym pomieszczeniu.

Wywiad, omówienie wyników badania z rodzicami oraz porada odbywa się stacjonarnie, telefonicznie lub online w zależności od zgłaszanego problemu.

 

PROCEDURY PROWADZENIA TERAPII PORADNI PSYCHOLOGICZNO – PEDAGOGICZNEJ W ŻMIGORDZIE

Wnioski na terapię analizuje i umawia specjalista/terapeuta pod kątem zasadności, pilności, konieczności.

Terapeuta w porozumieniu z rodzicem ustala najbardziej odpowiednią formę pracy (stacjonarną lub online).

Preferowana jest forma kontaktu niebezpośredniego (dla zachowania zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia klientów).

Na terapię przyjmowane są osoby zdrowe, nie objęte kwarantanną, nadzorem epidemicznym - informację uzyskujemy telefonicznie w momencie umawiania na wizytę.

W momencie telefonicznego umawiania wizyty rodzic jest poinformowany o warunkach pracy w poradni w związku z Covid-19.

Niewyrażenie zgody (na warunki terapii i stosowanie środków ochrony indywidualnej) jest jednoznaczne z odmówieniem zgody na prowadzenie terapii bezpośredniej.

Rodzic i dziecko przychodzą do poradni zaopatrzeni w środki ochrony indywidualnej -maseczka lub przyłbica i rękawiczki -tylko rodzic, wchodząc do przedsionka poradni rodzic dezynfekuje ręce. Dziecko myje ręce.

Zgodnie ze stanowiskiem Głównego Inspektora Sanitarnego nie zaleca się stosowania środków dezynfekujących do rąk w stosunku do dzieci, zwłaszcza małych.

Powyższe podyktowane jest obawą wystąpienia negatywnych skutków zdrowotnych u dzieci, w tym reakcji uczuleniowych.

Przy wejściu rodzica z dzieckiem do poradni wyznaczony pracownik, wyposażony w środki ochrony indywidualnej, tj. maseczkę lub przyłbicę oraz jednorazowe rękawiczki, wykona pomiar temperatury klientom termometrem bezdotykowym, który będzie dezynfekowany po każdym użyciu.

Gdy okaże się, że temperatura u dziecka jest powyżej 37,3 stopni, nie będzie ono mogło uczestniczyć w terapii.

Dziecko objęte terapią powinno być zaopatrzone w środki ochrony indywidualnej tj. maseczkę lub przyłbicę. W trakcie terapii dzieci oraz pracownicy nie muszą być zaopatrzeni w jednorazowe rękawiczki.

Przed rozpoczęciem zajęć należy pamiętać o umyciu rąk wodą z mydłem lub jeśli to możliwe o ich zdezynfekowaniu.

Dziecko powinno mieć również własne przybory do pisania (ołówek, długopis, kredki), wodę do picia, chusteczki higieniczne.

Obowiązek zakrywania ust i nosa nie dotyczy: dziecka do ukończenia 4 r. ż., osoby która nie może zakrywać ust lub nosa z powodu stanu zdrowia, całościowych zaburzeń rozwoju, zaburzeń psychicznych, niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym, znacznym lub głębokim lub osoby mającej trudności w samodzielnym zakryciu lub odkryciu ust.

Przed wejściem do gabinetu terapeuta i dziecko są zobowiązani do dokładnego umycia lub jeśli to możliwe zdezynfekowania rąk.

Gabinety są odkażone i przygotowane do prowadzenia terapii.

Między kolejnymi dziećmi danego dnia odbywa się przerwa na dezynfekcję pomieszczenia.

W tym czasie przeprowadza się dezynfekcję biurka, klawiatury oraz tych narzędzi diagnostycznych, które można zdezynfekować, wietrzy się pomieszczenie itd.

Osoba prowadząca terapię wyposażona jest w rękawiczki lub dezynfekuje ręce, przyłbicę lub maseczkę, płyn dezynfekujący.

Odległość między terapeutą a klientem to 2 metry (wyjątek stanowi terapia małych dzieci). Dziecko umówione na terapię pozostaje ze specjalistą w gabinecie.

Dopuszczalna jest obecność rodzica wyposażonego w środki ochrony indywidualnej (w gabinecie lub na korytarzu) w przypadku małych czy lękowych dzieci.

Preferowaną formą omawiania z rodzicami przebiegu terapii i wskazówek do pracy z dzieckiem jest rozmowa stacjonarna, telefoniczna lub online.

Dobór pomocy do terapii uzależniony jest od możliwości późniejszego ich zdezynfekowania.

 

 

 

ARTYKUŁ NR 1

BĄDŹ BEZPIECZNY PODCZAS PANDEMII

Konieczność pozostawania w domu i możliwość opuszczania go tylko w sytuacjach niezbędnych do zaspokojenia ważnych potrzeb życiowych, nie w każdym przypadku kojarzy się z przebywaniem w miejscu i sytuacji dla nas bezpiecznej.

Oznacza to, że Ty i osoba Cię krzywdząca musicie teraz spędzać ze sobą więcej czasu niż to było wcześniej. Dodatkowo spędzacie ten czas w ograniczonej przestrzeni, co już budzi frustrację i lęk. Nie macie możliwości osobistego kontaktu z tymi , którzy do tej pory was wspierali, z tymi których darzyliście swoim zaufaniem.

Co zrobić , gdy tego kogoś nie ma obok nas w sposób fizyczny?

 

PRZYGOTUJ SOBIE OSOBISTY PLAN POSTĘPOWANIA !

Jeśli zdarzy się coś złego, będziesz od razu wiedzieć jak zareagować i gdzie pójść.

Twoje bezpieczeństwo to priorytet. !

POMYŚL:

  • kto może być dodatkowym źródłem wsparcia w tej sytuacji  ( sąsiedzi, koledzy, rodzina, psycholog, pedagog, pracownik pomocy społecznej , a może policja?)
  • pomyśl , do kogo możesz zadzwonić ?( może uda ci się zadzwonić do tej osoby , której ufasz?)
  • W jaki sposób ( bezpieczny dla siebie) możesz telefonicznie przekazać jej informację , że potrzebujesz pomocy
  • Czy możesz umówić się z tą osobą na regularne kontakty telefoniczne?

JEŻELI :

  • Spędzasz obecnie więcej czasu z osobą , która Cię krzywdzi , poinformuj o tym specjalistę lub tę osobę , która wcześniej znałą Twoją trudną sytuację
  • Przygotuj samodzienie lub z jej wsparciem plan bezpieczeństwa
  • Pomyśl w jakich sytuacjach w Twoim przypadku przemoc nasila się , a kiedy jej wystąpienie jest mniej prawdopodobne ( to pozwoli Ci przewidywać wydarzenia ) /To ważne, żeby wiedzieć, jakie zachowania zapowiadają najgorsze i kiedy sytuacja staje się niebezpieczna dla Ciebie i Twoich najbliższych/

               - ważne jest to, czy osoba krzywdząća cię pozostaje w domu i pracuje zdalnie

               - czy znieniło się nadużywanie alkoholu lub innych środków odurzajacych

               - jak pozostawanie w izolacji wpływa na osobę krzywdzącą cię

               - czy masz szansę i w jaki sposób możesz wezwać w sytuacji kryzysowej pomoc ( czy masz stały dostęp do telefonu). Jakie działania mozez podjąć w najtrudniejszych                         sytuacjach?

Przekaż powyższe informacje osobie z którą się kotaktujesz w temacie przmocy

POSZUKAJ W DOMU:

  • NAJBEZPIECZNIEJSZEGO MIEJSCA W SYTUACJI KRYZYSOWEJ​ ​​                                                                                                                                                      (Unikaj kuchni, garażu, łazienki i innych miejsc, gdzie może być twarda posadzka albo niebezpieczne przedmioty.) 
  • USTAL Z ZAUFANĄ OSOBĄ KOD INFORMUJĄCY O TYM, ŻE PILNIE
  • POTRZEBUJESZ POMOCY Z UWAGI NA ZAGROŻENIE ZDROWIA LUB ŻYCIA
  • USTAL Z ZAUFANĄ OSOBĄ JAK MOZESZ JEJ TO PRZEKAZAĆ

 

Jeżeli Ty lub ktoś z Twoich bliskich jest narażony na utratę zdrowia lub życia

 

DZWOŃ NA NUMER ALARMOWY 112 lub na policję 997


 

Jeżeli nie jesteś w bezpośrednim niebezpieczeństwie , a potrzebujesz wsparcia dzwoń :

* pedagodzy, psycholodzy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Żmigrodzie ( kontakty podane na stronie internetowej placówki )

*Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży nr 116 111 ( anonimowy , bezpłatny,

czynny całą dobę )

*pracownicy GOPS Żmigród tel 713853672

*pracownicy GOPS Prusice tel 713125097

*Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska linia”

tel 800 120 002

 

To Ty wiesz najlepiej co zrobić w sytuacji, która Cię spotkała.

To Ty wiesz, która sytuacja jaka cię spotkała jest dla Ciebie niebezpieczna

To Ty wybierzesz sposób jak sobie z tą sytuacją poradzisz i gdzie udasz się , by zyskać pomoc.

 

ZADBAJ O SIEBIE I SWOICH BLISKICH !


 

Rodzicu! Naucz dzieci dbać o bezpieczeństwo: 

Powiedz dzieciom, gdzie mogą szukać pomocy:

  • np. że mogą pukać do zaprzyjaźnionej sąsiada/ki,
  • naucz je numeru alarmowego,
  • porozmawiaj z nimi, że nie są one winne przemocy i kłótni,
  • ustalcie, gdzie znajduje się klucz do domu, jak otworzyć drzwi wejściowe, gdyby coś się stało,
  • upewnij się, że znają adres mieszkania, gdyby musiały wzywać służby. 


 

PAMIĘTAJ !!!! Nie jesteś winna/y przemocy i są ludzie, którzy chcą Ci pomóc! 


 

                                                                     psycholog Poradni Psych.-Pedagog. w Żmigrodzie

                                                                                       mgr Małgorzata Brumirska

 

 

ARTYKUŁ NR 2

 

POSTAWY RODZICIELSKIE I ROLA RODZINY W ŻYCIU DZIECKA- CHWALIMY DZIECI.

RODZICE DOMINUJĄCY 

Rodzice tacy mają bardzo wysokie oczekiwania , sztywne zasady, rzadko okazują ciepło i troskliwe wsparcie. Są przekonani, że pewne rzeczy są złe; domagają się, aby dzieci trzymały się od nich z daleka. Badania wykazały, że surowa dyscyplina połączona z odrzuceniem może prowadzić do bardzo agresywnego zachowania. Typowe wypowiedzi i zachowania rodziców dominujących: zasady są zasadami, nie musisz wiedzieć wszystkiego, rób to co ja mówię itp.

Reakcje dzieci , które mają dominujących rodziców

- darzą siebie niewielkim szacunkiem; mają niewielką zdolność do podporządkowywania się zasadom, normom, i władzy

- ogromna surowość łamie „ducha” dziecka

- dziecko zazwyczaj nie chce mieć nic wspólnego z zasadami w ogóle albo z zasadami rodziców; zazwyczaj odrzuca ich ideały

- dziecko może poddawać się wpływom innych dzieci, może angażować się w zachowania ryzykowne

- dziecko poza domem może agresywnie , głośno domagać się swoich praw- np. w szkole sprawia problemy wychowawcze, by skupić na sobie uwagę innych 

RODZICE ZANIEDBUJĄCY

Zazwyczaj nie okazują dzieciom miłości i wsparcia. Najczęściej izolują się od dzieci za pomocą korzystania z opiekunek. Od czasu do czasu budzi się w nich” potrzeba bycia rodzicem” i dość „ drastycznie” wychowują dziecko za pomocą różnych restrykcji. Rodzice zaniedbujący są nieobecni nie tylko wtedy , gdy nie ma ich w domu. Nawet jeśli fizycznie są obecni w domu , to są niedostępni uczuciowo tj. nie słuchają dzieci, nie zwracają na nie uwagi, nie odpowiadają na ich potrzeby. Wypowiedzi i zachowania rodziców zaniedbujących: zrób to sam, jestem zajęty, daj mi spokój, przestań tyle gadać jestem zajęta.

Skutki , jakie wywołuje w dzieciach rodzic zaniedbujący

- surowość i zaniedbanie ranią dziecko -dziecko dochodzi do wniosku , że nie warto spędzać z rodzicami czas, choć bardzo tego pragnie

-dziecku zaczyna brakować poczucia bezpieczeństwa

- dziecko nie może ukształtować w sobie szacunku do siebie- ponieważ nie okazuje się mu szacunku

-nie dotrzymywane obietnice uczą dziecko, że słowa dorosłych można traktować „ byle jak” , a ono samo jest mało warte, skoro można się z nim nie liczyć

- dziecko często ma trudności w nauce , ponieważ jest słabo motywowane

 

RODZIC POZWALAJĄCY NA WSZYSTKO 

Tacy rodzice są mili, i wspierający, ale słabi w ustalaniu i egzekwowaniu zasad i ograniczeń. Jedną z głównych przyczyn tego, że rodzice pozwalają dzieciom na wszystko, jest ich wewnętrzny strach przed konfrontacją z dziećmi. Z jednej strony rodzice pozwalają na wszystko, okazują dużo ciepła i miłości. Z drugiej strony bezkrytycznie i chroniąco tolerują również czyny i zachowania niedopuszczalne. Zachowania i wypowiedzi typowe dla rodziców pozwalających na wszystko np. jesteś zmęczona - ja posprzątam po kolacji, straszna jest ta twoja szkoła, bardzo cie proszę zacznij odrabiać lekcje.

Skutki , jakie wywołuje w dzieciach rodzic pozwalający na wszystko

- dziecko wyczuwa ,że jest u steru i może dowolnie kierować rodzicami, uczy się manipulacji

-dziecko traci poczucie bezpieczeństwa ponieważ nie ma określonych granic

- dziecko nie uczy się kontrolować , nie potrafi opanować umiejętności związanych z dyscypliną życia

-dziecko uczy się , że można zasadami manipulować

 

RODZIC KOCHAJĄCY I STANOWCZY 

Tacy rodzice mają jasno określone zasady, wartości , normy życia i ograniczenia. Poświęcają czas by nauczyć tego dzieci; udzielają jasnych komunikatów( ostrzeżeń) , gdy dziecko przekracza ustalone granice. Jednocześnie okazują dzieciom wsparcie( gesty miłości, spędzanie z nimi czasu, słuchanie ich).Są elastyczni i gotowi na wysłuchanie dziecka również w sytuacji, gdy naruszy ono pewne ograniczenia. Rodzic kochający i stanowczy to osoba cechująca się zdrowym i zrównoważonym połączeniem rodzica pozwalającego a wszystko i rodzica dominującego. Umie jasno określić normy i zasady , które ukazują stanowczość , ale jednocześnie działa i postępuje , tak ,że dziecko wie , że jest kochane.

Cechy dzieci, które mają rodziców kochających i stanowczych

- mają szacunek do siebie( z jednej strony doświadczają wsparcia, z drugiej strony mają jasno określone granice)

-dzieci mają poczucie bezpieczeństwa

- dzieci rozumieją ,że istnieją nieprzekraczalne granice i zasady

-umieją się porozumiewać z rodzicami

-dzieci mają duży szacunek do siebie

- zdecydowane mają mniejszą skłonność do ryzykownych zachowań

 

REASUMUJĄC

rodzice dominujący

- mają najmniejszą skłonność czy zdolność do okazywania pełnego miłości i ciepła wsparcia , a największą umiejętność do ustalania bardzo sztywnych zasad i ograniczeń

rodzice zaniedbujący

- nie okazują miłości i pomocy dzieciom , ani też nie ustalają jasnych ograniczeń i zasad

rodzice pozwalający na wszystko

- mają ogromne zdolności do okazywania miłości, ciepła , wsparcia i pochwały, a jednocześnie brak im zdolności ustalenia jasnych granic i zasad

rodzice kochający i stanowczy

- mają jasno określone granice i jednocześnie bardzo starają się o to, aby w każdej sytuacji okazywać dzieciom ciepło , miłość , wsparcie

Cechy dobrej pochwały

1. Opisz to co widzisz – widzę czystą podłogę, zrobione łóżko, książki równo ułożone na półce

2. Opisz , co czujesz- przyjemnie wejść do takiego pokoju

3. Podsumuj godne pochwały zachowanie dziecka- uporządkowałeś ołówki, kredki, książki. To się nazywa porządek

Pułapki dobrej pochwały

1.Nasze dzieci i my sami przyzwyczajamy się do ocen etykietek

2.Należy unikać pochwały , w której jest ukryte przypomnienie wcześniejszego niepowodzenia

3.Wyraz „ ale „ rujnuje nawet najlepszą pochwałę

4.Lepiej unikać komunikatów, w których dajemy wyraz bardziej własnej pewności siebie, niż chwalimy dziecko

5.Oceniając nastolatka, zachowujemy pewną ostrożność ze względu na nieprzewidywalność jego stanu emocjonalnego

Dzieci uczą się tego , czym żyją

Jeżeli dziecko żyje w ciągłym krytycyzmie, uczy się potępiać

Jeżeli dziecko żyje otoczone wrogością , uczy się walczyć

Jeżeli dziecko żyje z uszczypliwością, nauczy się wstydu

Jeżeli dziecko żyje otoczone poczuciem krzywdy, nauczy się czuć winne

Jeżeli dziecko żyje w otoczeniu tolerancji nauczy się cierpliwości

Jeżeli dziecko żyje w atmosferze podtrzymującej go na duchu, pozna swoją wartość i będzie silne

Jeżeli dziecko żyje w atmosferze pochwał, nauczy się doceniać innych

Jeżeli dziecko żyje w sprawiedliwości, nauczy się sprawiedliwości

Jeżeli dziecko żyje w poczuciu bezpieczeństwa, nauczy się wiary

Jeżeli dziecko żyje w atmosferze akceptacji, nauczy się lubić i akceptować innych

Jeżeli dziecko żyje w akceptacji i miłości odnajdzie i pokocha siebie i cały świat; odnajdzie szczęście w życiu

                                                                                   Opracowała

                                                                                    mgr Regina Stępień

                                                                                    Specjalista Pedagog

 

Artykuł Nr 3

 

MAMO, TATO BAWMY SIĘ!

Zabawa jest dla dziecka nieodłącznym i bardzo istotnym elementem wszechstronnego rozwoju.

I choć może nam się wydawać, że tylko wypełnia czas dziecka czy daje upust nagromadzonej euforii to należy podkreślić, iż zabawa ma wiele innych, znaczących funkcji w rozwoju dziecka. Zatem warto wspierać swoje pociechy po prostu bawiąc się z nimi.

I tutaj z pomocą przychodzi bardzo przystępna metoda W. Sherbone. – metoda Ruchu Rozwijającego.

Prezentowane ćwiczenia doskonalą świadomość osoby, świadomość schematu ciała i przestrzeni oraz kształtują umiejętność nawiązywania kontaktów i współpracę.

Ćwiczenie – świadomość osoby:

Fotelik: Osoba dorosła siada na podłodze, nogi ma wyprostowane lub też siada w rozkroku (można przećwiczyć wykorzystując obie pozycje). Dziecko siada przed dorosłym na udach i podudziach dorosłego, odwrócone plecami. Dorosły obejmuje i kołysze dziecko.

Ćwiczenie - świadomość schematu ciała:

Wystukiwanie rytmu: Ćwiczący leżą na podłodze. Jedna osoba wystukuje dowolny rytm wybraną częścią ciała np. uderzanie stopą lub paluszkami o podłogę, pukanie palcem w podłogę, klaskanie, a druga odwzorowuje zaprezentowany rytm. Po udanym odwzorowaniu następuje zamiana ról.

Plażowanie: Dorosły i dziecko kładą się na brzuchu, naprzeciwko siebie, ważne jest by widzieli siebie. Następnie machają nogami, do góry i do dołu, prostują, uginają nogi w kolanach, podnoszą i opuszczają raz jedną nogę, raz drugą i złączone nogi, starają się „bić brawa” stopami.

Ćwiczenie - świadomość przestrzeni:

Przeciąganie: Opiekun i dziecko kładą się na podłodze i starają się jak najwyżej sięgnąć nogami i rękami. Wyciągają je jak najwyżej im się uda. Próbują naśladować czynność wkręcania żarówki, zbierania owoców z wysokiego drzewa czy sięgania na najwyższą półkę w szafie.

Ćwiczenie - relacja „Z”:

Masażyki- Pisarzyki: Opiekun siedzi na podłodze, nogi ma wyprostowane. Dziecko leży brzuchem na udach dorosłego ( w poprzek jego nóg). Osoba dorosła masuje plecy dziecka , opukuje lekko palcami, kantami dłoni, rysuje, kreśli różne wzory na plecach, a dziecko próbuje odgadnąć , co jest narysowane.

Ćwiczenie – relacja „przeciwko”:

Spychacz: Opiekun siada na podłodze w rozkroku. Dziecko musi usiąść tak samo, plecami do dorosłego. Osoba dorosła przesuwa dziecko plecami, odpychając się wówczas nogami i rękami. Następnie – zamiana ról. Dorosły ustępuje wtedy, gdy poczuje, że dziecko wykorzystało całe swoje pokłady energii, by wykonać to zadanie.

Ćwiczenie – relacja „razem”:

Rowerek: Osoba dorosła kładzie się na plecach, nogi unosi do góry, kolana ugina. Dziecko odwzorowuje pozycję partnera, zatrzymując swoje stopy na stopach dorosłego. Następnie oby dwoje wykonują ruchy koliste na zewnątrz u do wewnątrz. Do ćwiczenia można wykorzystać rymowankę: „jedzie rowerek na spacerek, który dzisiaj ma numerek?” dziecko mówi liczbę, i wówczas należy wspólnie wykonać taką liczbę ruchów.

Ćwiczenie z rekwizytem:

Mumia: Dziecko kładzie się na kocyku. Dorosły zawija dziecko w koc, tak, aby widoczna była tylko głowa. Następnie można po podłodze przeciągnąć „mumię” trzymając za wolny koniec chusty. Drugi wariant: Osoba dorosła zawija dziecko w koc, zadaniem dziecka jest uwolnienie się ze zwojów koca.

Ćwiczenie – relacje społeczne:

Pizza (zabawa włoska, oprac. M. Bogdanowicz):

Najpierw sypiemy mąkę (Przebieramy po jego plecach opuszkami palców obu dłoni)

i zgarniamy ją (brzegami obu dłoni wykonujemy ruchy zagarniające),

lejemy oliwę (rysujemy palcem falistą linię),

dodajemy szczyptę soli (lekko je szczypiemy).. no… może dwie, trzy.

Wyrabiamy ciasto (z wyczuciem ugniatamy boki dziecka),

wałkujemy (wodzimy dłońmi zwiniętymi w pięści w górę i w dół),

wygładzamy placek (gładzimy plecy)

i na wierzchu kładziemy: pomidory (delikatnie stukamy dłońmi zwiniętymi w miseczki),

krążki cebuli (rysujemy koła), oliwki (naciskamy palcem w kilku miejscach),

później … (dziecko samo wymyśla co dodajemy do pizzy),

posypujemy serem (szybko muskamy po plecach opuszkami palców obu dłoni) i… buch!

do pieca (Przykrywamy sobą dziecko i na chwilę pozostajemy w tej pozycji).

Wyjmujemy i kroimy: (Kroimy plecy brzegiem dłoni) dla mamusi, dla tatusia, dla babci, dla brata dla Matyldy…

a teraz (dziecko wymyśla, dla kogo jeszcze będą kawałki pizzy).

Polewamy keczupem (kreślimy palcem na plecach linię z pętelkami) i… zjadamy… mniam, mniam, mniam.

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherbone jest bardzo wdzięczna, ponieważ ćwiczenia można wykonywać w domu, a potrzebne środki to jedynie wolny czas i niewielka przestrzeń. Źródło: „Opis i planowanie zajęć według Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne” Marta Bogdanowicz, Dariusz Okrzesik

 

 

Opracowała

mgr Sandra Rodak

Specjalista Pedagog

Zegar

Kalendarz

Rok wcześniej Miesiąc wcześniej
Maj 2021
Miesiąc później Rok później
Pon Wt Śr Czw Pt Sb Nie
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6

Imieniny